Twee keer verliezen – De start van mijn serie over Alzheimer
Onlangs gaf ik aan dat ik me deels zou terugtrekken voor een persoonlijke serie. Een verhaal dat ik wil vertellen. Ik kreeg daar veel vragen over, en het was nooit mijn bedoeling om daar geheimzinnig over te doen. Daarom vertel ik graag waar mijn serie The Blue Line over gaat — en misschien is er zelfs ruimte om ook verhalen van anderen hierin mee te nemen.
Sinds mijn moeder de diagnose Alzheimer kreeg, ben ik in een compleet nieuwe wereld beland. Alles is onbekend, verwarrend en tegelijkertijd confronterend. Als je er nog niet mee te maken hebt gehad, kun je je nauwelijks voorstellen wat er allemaal bij komt kijken. En toch lijkt het alsof bijna elke familie er vroeg of laat mee geconfronteerd wordt.
Het houdt me bezig. De ziekte zelf, de mensen die eraan lijden, en de naasten met hun verdriet. In een langzaam, eigen tempo wil ik mijn gevoelens en gedachten hierover verbeelden. Omdat dat is wat ik doe, omdat ik simpelweg niet anders kan.
Voor deze serie portretteer ik ook mezelf. Iets wat volledig buiten mijn comfortzone ligt, maar juist dat voelt passend — want eigenlijk geldt dat voor het hele proces. Het onbekende, het confronterende, het zoeken naar houvast.
Het is voor mij deels een manier om hiermee om te gaan, maar hopelijk ook om anderen een stukje hoop, herkenning of troost te bieden.
Eén ding is mij in elk geval al duidelijk: je lijkt je geliefde niet één, maar twee keer te verliezen. Of dat dubbel verdrietig is, of dat het je juist in staat stelt je er langzaam op voor te bereiden, weet ik nog niet.
Since my mother was diagnosed with Alzheimer’s, I’ve found myself in a completely new world. Confusing, confronting, raw.
Through my series The Blue Line, I try to capture that experience — not just for myself, but for others going through the same.
Sometimes, I even turn the lens on myself. Well outside my comfort zone, but fitting — because the whole process feels like that.
One thing has become clear to me: you don’t lose your loved one once, but twice.
Whether that makes it twice as painful, or allows you to slowly prepare, I’m still figuring out.
