het Briefje en een Boodschap van Liefde die Tijd Overstijgt
Soms heeft een kunstwerk een eigen wil, een eigen moment om tot leven te komen. Dat merkte ik toen ik onlangs werkte aan een beeld van een roodborstje. Het idee zong al langer rond in mijn hoofd, een prachtig roodborstje om mee te werken, maar het duurde een vol jaar voordat ik hem echt meenam naar mijn studio. Achteraf begrijp ik waarom. Dit roodborstje wachtte op het juiste moment, op de juiste boodschap.
Terwijl ik aan het werk was, voelde ik dat er iets miste. Een diepere laag, een essentie. En toen, als een heldere ingeving, ging mijn blik naar een doos. Niet zomaar een doos, maar een die gevuld was met spullen uit mijn ouderlijk huis. Een jaar eerder had ik met zware harten afscheid moeten nemen van dat huis, het moeten leegruimen. Het was een periode vol herinneringen en loslaten.
In die doos, tussen alle dierbare voorwerpen, vond ik een prachtig briefje. Ik zag de woorden ‘lieve’ en ‘meisje’ en was direct gegrepen door het sierlijke handschrift. Perfect, dacht ik, voor het beeld dat ik aan het maken was. Ik las het vluchtig en legde het bij het roodborstje. De naam van mijn moeder stond erin, dat zag ik meteen. Het paste.
Een Onverwacht Afscheid
Kort nadat ik dit kunstwerk had voltooid, sloeg het noodlot toe. Mijn moeder overleed vrij onverwachts. Een intens verdrietige periode brak aan. Toen ik op mijn kantoor bezig was met het ontwerpen van de rouwkaart voor haar, deelde ik met mijn zus dat ik net een beeld van een roodborstje met een briefje had gemaakt. Voor mij is het roodborstje altijd een boodschapper geweest, en ik vond het al zo bijzonder dat ik dit net had voltoend.
Ik liet haar het briefje zien. Samen vouwden we het helemaal open om de volledige tekst te lezen. En toen, op dat moment, kreeg ik kippenvel. Een besef moment. Dit was geen willekeurig briefje. Het was een gedichtje voor mijn moeder. Geschreven door mijn oma, toen mijn moeder nog maar net geboren was.
Mijn moeder werd geboren in de Hongerwinter van de Tweede Wereldoorlog, in het verwoeste Rotterdam. Mijn opa was net meegenomen door soldaten en de onzekerheid was immens of ze dit overleven, zouden ze ooit weer samen zijn? Juist in die intens zware periode van angst en gemis schreef mijn oma dit bijzondere, gedichtje voor haar pasgeboren dochter.
De boodschap van het Roodborstje
Uitgerekend dát gedichtje, dat briefje, pakte ik uit die doos. Ik was getriggerd door het prachtige handschrift, maar het was zoveel meer. Nu gaat dit beeld over de boodschapper, en voor mij kon ik geen mooiere, meer troostende boodschap ontvangen. Het is hartverwarmend en vol betekenis.
Dit kunstwerk is voor mij nu onbeschrijflijk dierbaar. Het staat symbool voor de onzichtbare lijnen van liefde en verbinding die tijd en ruimte overstijgen. Ik weet dat ik niet de enige ben die een geliefde heeft verloren en wenst nog één keer samen te zijn. Ik hoop en geloof dat dit kleine kunstwerkje vele zware harten kan troosten, en iedereen de ruimte geeft om er zijn eigen, diep persoonlijke invulling aan te geven. Want soms, heel soms, brengt een klein roodborstje de grootste boodschap van allemaal.
Tis Pappies lief klein meiske
Is mamma’s kleine kind
’T is ons lief klein pukkie
Ze is ons schattenkind
Kleine lieve Ineke
Lieve kleine schat
Je was ons groot verlangen
Zeg kindje wist je dat.
Je was zoo’n kleine hummel
Toen pappie ging ver weg,
Maar eenmaal zal hij keren
Naar huis terug he zeg?
Wat zal pappie verlangen
Naar jou mijn kindje teer.
Natuurlijk ook nar mammie
Als we bij elkaar zijn wanneer?
